Απεξάρτηση από Τζόγο: Όταν η Σκληρή Δουλειά Οδηγεί στον Εθισμό – Βήματα για μια Νέα Ζωή Χωρίς Εθισμό

Δυσκολεύομαι να κόψω τον τζόγο γιατί πρέπει να δουλεύω πολύ

Εισαγωγή

Η σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα, με τις μεγάλες ώρες και την έντονη πίεση, συχνά οδηγεί σε υπερβολική ενασχόληση με την εργασία. Για ένα άτομο που αντιμετωπίζει τον τζόγο ως τρόπο διεξόδου ή διαφυγής, η ανάγκη να εργάζεται πολλές ώρες μπορεί να συνδυάζεται με την απόλυτη εστίαση στη δουλειά. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει από την επιθυμία ή τη συνήθεια του τζογάρει. Αντίθετα, η εργασία μπορεί να δημιουργεί στρες, συναισθηματική εξουθένωση και ελεύθερο χρόνο που καθιστά πιο πιθανή την «απόδραση» μέσω του τζόγου.

Εργασιακό στρες & σύνδεση με τον τζόγο

Το εργασιακό άγχος και το burnout (επαγγελματική εξουθένωση) αποτελούν σημαίνοντες παράγοντες που συνδέονται με προβληματική ενασχόληση με τον τζόγο. Αναδεικνύεται ότι η δυσκολία στον προγραμματισμό και έλεγχος του χρόνου, μαζί με την συναισθηματική εξάντληση, οδηγούν πολλούς να στρέφονται στον τζόγο ως τρόπο διαφυγής – είτε κατά τη διάρκεια της δουλειάς είτε στις ελεύθερες ώρες. Έρευνα σε πλήρως εργαζόμενους έδειξε ότι η αδυναμία διακοπής του τζόγου, συνδέεται- όχι απαραίτητα – με το  ότι δεν υπάρχει χρόνος, αλλά με την ανάγκη για μακροχρόνια διαχείριση ψυχικής κόπωσης και άγχους .

Χρόνος και τζόγος: μια επικίνδυνη σχέση

Με την είσοδο των ψηφιακών εφαρμογών τζόγου (π.χ. sports betting= αθλητικό στοίχημα) στο κινητό, οι χρήστες έχουν στην τσέπη τους μια 24/7 «εισβολή» τζόγου. Σε τέτοιες συνθήκες, ακόμα και ελάχιστες ανάσες ελεύθερου χρόνου μπορούν να εκληφθούν ως εκκίνηση για τζόγο – και συχνά παγιδεύουν το άτομο σε ένα φαύλο κύκλο αναβίωσης της συνήθειας . Αυτό επιδεινώνει το συναίσθημα ενοχής και ματαίωσης: «δουλεύω πολύ για να ανταπεξέλθω, αλλά πάντα καταλήγω να τζογάρω με το μισθό μου».

Ψυχολογικές μεταβλητές: αυτορρύθμιση και τζόγος ως coping

Όπως προτείνει η θεωρία της αυτορρύθμισης, το εργασιακό στρες, η εξάντληση και ο χρόνος αποκατάστασης επηρεάζουν την ικανότητα αυτοελέγχου basisonline.org. Ο τζόγος συχνά λειτουργεί ως coping strategy- μηχανισμός αντιμετώπισης-για να διαχειριστεί κανείς ανεπιθύμητα συναισθήματα ή κόπωση. Ωστόσο, αυτή η κάλυψη του στρες δεν βασίζεται στην κατανόηση του ριψοκίνδυνου χαρακτήρα της συμπεριφοράς, καθιστώντας τη υποτροπή πιο πιθανή.

Πρακτικές παρεμβάσεις

Για να αντιμετωπιστεί η δυσκολία διακοπής του τζόγου ενώ υπάρχει βαριά εργασία, προτείνονται οι εξής παρεμβάσεις:

1. Πρακτική διαχείρισης χρόνου και ξεκούρασης: Ένταξη mini-breaks (μικρών διαλειμμάτων), τεχνικών ενσυνειδητότητας(mindfulness) ή διαλογισμού κατά τη διάρκεια της εργασίας.
2. Εναλλακτικές συμπεριφορές: Αντικατάσταση του τζόγου με ενασχολήσεις που αναπληρώνουν συναισθηματικά, όπως αθλητισμός, δημιουργικές δραστηριότητες, κοινωνική επαφή, εφόσον ανταποκρίνονται σε στοιχεία ανταμοιβής και σύνδεσης.
3. Οικογενειακή και κοινωνική υποστήριξη: Η επικοινωνία με κοντινά πρόσωπα, η συμμετοχή σε ομάδες (π.χ. GA- Gamblers Anonymous = Ανώνυμοι Τζογαδόροι) και η ανοιχτή συζήτηση για το άγχος και τους πόθους αποτελεί προστατευτικό παράγοντα.
4. Στρεσοδιαχείριση & ψυχοεκπαίδευση: Ρεαλιστική εκπαίδευση για την επίδραση του εργασιακού άγχους στον έλεγχο της παρόρμησης, βιολογικές επιπτώσεις του χρόνου και της κόπωσης, καθώς και εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης της κατάστασης.

”

Συμπέρασμα 

Η δυσκολία να σταματήσει κάποιος τον τζόγο, ενώ εργάζεται πολύ, δεν είναι απλά θέμα «έλλειψης χρόνου». Ριζώνεται σε ψυχολογικές και εργασιακές συνθήκες – κόπωση, στρες, ανάγκη διαφυγής, και αποδιοργάνωση της αυτορρύθμισης. Μια ολοκληρωμένη παρέμβαση που συνδυάζει τεχνικές διαχείρισης στρες, ψυχοεκπαίδευση, εναλλακτικές συμπεριφορές και υποστήριξη από το οικογενειακό-κοινωνικό περιβάλλον μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματική.

“ 

Βιβλιογραφία (APA 7th Edition)

• Best, D., Beckwith, M., Haslam, C., Haslam, S. A., Jetten, J., & Mawson, E. (2016). Overcoming addiction by social identity transition: The role of group-based social connection. Addiction Research & Theory, 24(2), 111–123. https://doi.org/10.3109/16066359.2015.1075980
• Corrigan, P. W., Druss, B. G., & Perlick, D. A. (2014). The impact of mental illness stigma on seeking and participating in mental health care. Psychological Science in the Public Interest, 15(2), 37–70. https://doi.org/10.1177/1529100614531398
• Kelly, J. F., Hoeppner, B. B., & White, W. L. (2011). Recovery from addiction in emerging adulthood: Distinctive patterns, pathways, and psychosocial influences. Substance Abuse, 32(3), 155–162. https://doi.org/10.1080/08897077.2011.562750
• Moos, R. H. (2008). Active ingredients of substance use-focused self-help groups. Addiction, 103(3), 387–396. https://doi.org/10.1111/j.1360-0443.2007.02111.x
• White, W. L. (2009). Recovery management and recovery-oriented systems of care: Scientific rationale and promising practices. Northeast Addiction Technology Transfer Center, Great Lakes ATTC, Philadelphia DBHIDS.
• Yalom, I. D., & Leszcz, M. (2005). The theory and practice of group psychotherapy (5th ed.). Basic Books.